Net90Twój nawigator po internecie

Romantyzm oprócz tego, że jest ukierunkowaniem literackim i filozoficznym, oznacza również i obrazuje bohatera, którego zachowanie i styl życia można określić jako dość specyficzne i bardzo charakterystyczne. Ten właśnie obraz typu człowieka składa się na konstrukcję bohatera literackiego, który w każdym utworze romantycznym posiada te same, niezmienne i typowe dla niego cechy. Przykładem takiego bohatera romantycznego jest Konrad w Wielkiej Improwizacji  w III części „Dziadów” Adama Mickiewicza., co przedstawie w swojej pracy.
W wielkiej improwizacji Konrad pod wpływem natchnienia wygłasza monolog, który ukazuje kwintesencję poety-wieszcza oraz poezji romantycznej. Jako typowy przedstawiciel romantyzmu, jest samotny, nieszczęśliwy i niezrozumiany przez innych.
Na samym początku Konrad przedstawia nam swoją tezę, iż samotność w przeciwieństwie do „otworzenia swojej duszy i myśli”, pozwala na lepsze zrozumienie siebie:
„Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:
Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;
Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie.”
Według bohatera tylko człowiek samotny tak do końca zrozumie sam siebie, bo gdy swoje myśli stara się przekazać w sposób werbalny, nie układają się one tak składnie i zrozumiale jakby tego chciał, przez co, stają się one nieczytelne dla odbiorcy.
Konrad uważa się również za kogoś wyższego od reszty ludzkości , w nieco dalszej części Wielkiej Improwizacji, przyrównuje swoją osobę, do osoby Boskiej i stawia siebie na równi z nim. Póki co, uważa, że jego pieśń jest tak zjawiskowa, że nie jest dostępna dla zwykłego odbiorcy:
„Pieśni ma, tyś jest gwiazdą za granicą świata!
I wzrok ziemski, do ciebie wysłany za gońca,
Choć szklanne weźmie skrzydła, ciebie nie dolata,
Tylko o twoję mleczną drogę się uderzy;”
Po raz kolejny udowania, że jego poezja jest przeznaczona dla osób wyjątkowych, tak samo wyjątkowych, jak w jego mniemaniu, wyjątkowy jest on:
„Wam, pieśni, ludzkie oczy, uszy niepotrzebne; -
Płyńcie w duszy mej wnętrznościach.”
Za jedynych godnych odbiorców uważa naturę i Boga, oraz stwierdza, że może się z nimi utożsamiać na tym samym poziomie.
„Ja mistrz!
Ja mistrz wyciągam dłonie!
Wyciągam aż w niebiosa i kładę me dłonie
Na gwiazdach jak na szklannych harmoniki kręgach.
To nagłym, to wolnym ruchem,
Kręcę gwiazdy moim duchem.”
Bohater w tym fragmencie jasno stwierdza, że ma taką władzę, że może poruszać gwiazdami, co dotychczas zarezerwowane było tylko i wyłącznie dla Boga.
Dalsza część Wielkiej Improwizacji jest kontynuacją i rozwinięciem zachowań Konrada, nadal uważa się za osobę ponad inne…
„Depcę was, wszyscy poeci,
Wszyscy mędrce i proroki,
Których wielbił świat szeroki.”
… a dodatkowo ma pretensje do Boga, zarzucając mu obojętność na cierpienie ludzi i niesprawiedliwość jaka zachodzi w ojczyźnie. Jego pretensje przeobrażają się w gniew i domaga się on władzy od Boga. Stara się prezentować postawę prometesjką, przeciwstawia się Bogu dla ratowania swojego kraju.
W powyższych cytatach można było odnaleźć typowe dla bohatera romantycznego cechy. Bohater tragiczny, targany wewnętrznymi uczuciami. Uważa, że on i jego poezja jest tak wyjątkowa i mają taką moc, że może nią zdziałać rzeczy niezwykłe, a nawet zbunotwać się przeciwko Bogu.